مي گويند که فقط عشق به خدا داشته باشيم. آيا عشق به امامان اشکالي دارد؟

منظور از عشق به خدا داشتن، انحصار بندگي به خداوند متعالي است و اين مساله با عشق و محبت اولياي الاهي منافات ندارد؛ زيرا عشق به اهل بيت در طول عشق به خدا است و به معناي پيروي و وابستگي به اين وجودات مقدس ، براي رسيدن به مقام قرب الاهي است . علاقه به آنان ، در جهت عشق به خدا قرار دارد . زيرا محبت باعث مي شود که انسان بکوشد رضايت محبوب را حاصل کند و اورا اطاعت کند و چون اطاعت ولي خدا اطاعت خداست پس محبت وعشق به او عشق به خدا و اطاعت اوست. و به همين جهت محبت انبيا و اولياي معصوم، نه تنها مطلوب، بلکه لازم و ضرور است.

در اين زمينه نکاتي قابل طرح است:

1. در مورد اهل بيت: غلو نبايد کرد؛ و نبايد الفاظي به کار برد که فقط شايسته خدا است.چرا که آنان بندگان خدايند و کارهاي آنان به اذن و قدرت خدا است؛ (همان گونه که درباره پيامبر(ص) در تشهد نماز مي گوييم: « َ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُه‏؛گواهي مي دهم که محمد(ص) بنده و پيامبر خدا است».

2. در مقابل غلو، بي حرمتي هم نبايد کرد،؛ زيرا اگر چه اوليا، بندگان خدا هستند، نبايد به بهانه علاقه و محبت، الفاظي را درباره آنان به کار ببريم که از ساحت مقدس آنان دور و در واقع توهيني به آنان است. اهل بيت : برترين بندگان خدا و خليفه الله هستند و فرشتگان در مقابل آنان سرتعظيم فرو مي آورند؛ پس شايسته است ما هم درباره آنان ادب را مراعات کنيم.

چه گناهي باعث مي شود که ما حضرت صاحب الامر -ارواحنا فداه- را نبينيم و با او ارتباط نداشته باشيم؟ کمي توضيح دهيد؟

از آن جا که امام عصر(عج) مظهر پاکي ها است و «علاقه­مند به اباصالح، خودش هم بايد صالح باشد»؛پس هر گناهي که از انسان سربزند، او را از حضرت دور مي سازد. گناه، حجاب بين انسان و حجت خدا است. گناه، قلب راتيره ، و علاقه انسان را به امور معنوي ضعيف مي کند؛ بنابراين، ترک واجبات و انجام گناهان رابطه قلبي انسان با امام زمانش را سست مي کند و اگر خداي نخواسته دل انسان بر اثر گناهان وارونه شد، شايد منکر امام عصر(عج) هم بشود؛ بنابراين ، تا دير نشده، توبه و جبران گذشته و عزم و اراده بر بازنگشتن به گناه لازم است؛ چون امام زمان(ع) بنده مطيع خدا است و از ما هم مي خواهد که بنده خدا باشيم و گناه نکنيم؛ البته لازمه گناه اجتماعي محروميت اجتماعي است و شايد مهم­ترين گناه جامعه، عدم شناخت و عدم ياري امام معصوم و عدم آمادگي و پذيرش امام و راه و روش او است که باعث محروميت از ظهور و تاخير آن مي­شود.

چه اعمال و ادعيه اي باعث خوشنودي و خرسندي حضرت مي شود؟

به طور کلي هر انساني داراي سه مرتبه وجودي است: افکار، صفات و اعمال، و هيچ انساني حتي معصومان : نيز از اين قاعده مستثنا نيستند. ارتباط و نزديکي به هر انساني هم تنها از همين طريق ممکن است؛ يعني اگر کسي بخواهد به انسان ديگري نزديک شود، چاره­اي ندارد جز اين که بکوشد ابتدا افکار، باورها و طرز تفکر آن شخص را شناسايي ، و خويش را از جهت فکري با آن شخص هماهنگ کند؛ سپس بکوشد قرب صفاتي بيابد، يعني از جهت صفات و کمالات اخلاقي ميان خود و آن شخص محبوب همانند سازي کند و در نهايت، نزديکي در رفتار ، نوع و روش زندگي بهترين طريقي است که انسان طالب کمال را به انسان کامل الگو نزديک ­سازد. آري، آنچه امام را خوشحال و خرسند مي کند، رفتار و کردار ما است. اين­ها است که وقتي به امام عرضه مي­شود او را خوشحال يا خداي ناکرده ناراحت مي سازد. جدا از اين مطلب، ادعيه(نظير دعاي عهد، دعاي سلامت امام زمان(عج) « اللهم کُن لوليِک الحجه بن الحسن… ) ، زيارات(مانند زيارت آل ياسين و…) و ياد حضرت بودن نيز ما را به حضرت نزديک مي سازد.