در خيال تو است که شکوفه مي‏کنم

. . . بهار من!

سال‏ها پي در پي مي‏گذرد با آن که بهار تقويم عمرمان هنوز نيامده است و اين سال‏ها همه در پي‏اش مي‏گردند و نمي‏يابند .

شکوفه اگر ببارد × شکوفه اگر به بار آرد × اما خيالي است که روزگاري است‏با من است و من درست در ميان خيالم است که مي‏رويم و شبنم مي‏ستانم از دستت و مي‏رويم .

من درست در ميان خيال تو است که شکوفه مي‏کنم .

پس بيش از اين سال‏هاي عمرم را چشم انتظار مگذار .

خودشناسي و شناخت‏بهار

. . . حال من بيايم از بهار بشريت صحبت کنم؟ ! کسي که خود بهاري نباشد، کجا بهار بشريت را مي‏تواند درک و از درياي جوشانش استفاده کند؟ چرا که من عرف نفسه فقد عرف ربه . چرا خودم را گول بزنم؟ حرفي که از عمل خالي باشد، به قول شاعر سودمند نيست: «عالمان بي عمل همچو زنبورند لکن بي عسل‏» . تا خودم را نشناختم، هرگز آقايم را نخواهم شناخت; بايد دريابم من يک فقير ذاتي و به قول قرآن انتم الفقراء هستم و نياز به يک غني را احساس کنم تا فقر مرا درمان کند . من يکسره نمي‏توانم به خدا توجه کنم، چرا؟

هله نوميد نباشي چو تو را يار براند

اگر امروز براند نه که فردات بخواند

گر به روي تو بندد همه درها و گذرها

در ديگر بگشايد که کس آن راه نداند

در به روي تو ببندد تو مرو، صبر کن آن جا

کي پس از صبر تو را او به سر صدر نشاند